# error ? {gr}

Πολιτικά (επίσημα) blogs

Όχι. Δεν αναφέρομαι στο γνωστό Πολιτικό Blog, αλλά για blogs Κομμάτων, βουλευτών, πολιτικών, αλλά μπορεί να αφορά και blogs μουσικών, καλλιτεχνών κλπ…. Μου την σπάει να βλέπω κάποιον πολιτικό ή Κόμμα να έχει και επίσημο site και blog και χίλια-δυο άλλα ψιλολόγια. Ποιος ο λόγος να μην είναι κάτι ενιαίο? Θες επικοινωνία με τον πολίτη. Βάλε δυνατότητα σχολιασμού κάτω από κάθε post σου. Μην μου φτιάχνεις και blog. Για να λέμε μετά ότι ο τάδε είναι και blogger? Σιγά τα ωά. Σκασίλα μας αν είσαι και blogger. Τι το διαφορετικό έχει το να έχεις blog από το να δημοσιεύεις ένα ποστ σ’ ένα νορμάλ συμβατικό site? Πραγματικά δεν βλέπω άλλη χρησιμότητα από το να χαϊδεύεις τα αυτιά των bloggers και αυτών που φαντασιώνονται κινήματα των bloggers.

Από την άλλη για μένα είναι γελοίο το να έχει κάποιος πολιτικός blog για να επικοινωνεί με τον πολίτη. Το ίδιο γελοία είναι η συζήτηση περί έλλειψης επικοινωνίας των πολιτών με τους πολιτικούς και την εξουσία. Καταρχήν δεν υπάρχει τέτοια έλλειψη. Αν κάποιος πολιτικός έχει τέτοια έλλειψη ή μαλάκας είναι ή δεν τον ενδιαφέρει να έχει (επικοινωνία), οπότε το blog δεν θα του καλύψει το κενό. Από την άλλη ένας πολιτικός που τρέχει όλη την μέρα σε χίλιες δυο δουλειές αποκλείεται να κάθεται να απαντάει στα comments. Το πολύ να βάλει κανέναν σύμβουλο να κάνει αυτή την δουλειά. Ή θα το κάνει ελλιπώς. Οπότε κανένα νόημα δεν έχει το blog.

Από την άλλη αν ένας πολιτικός θέλει να το παίξει blogger, ας κάνει μια βόλτα από τα blogs των πολιτών και να αφήνει τα comments του εκεί. Το να έχει ένα blog και να περιμένει από τους… ιθαγενείς να του αφήνουν comment, ενώ δεν αφήνει σχόλιο πουθενά άλλου, είναι αθέμιτο για μένα.

Προσωπικά δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου να αφήνω σχόλια σε blog πολιτικών. Αν θέλει o κάθε πολιτικός να μάθει την άποψή μου, blog έχω, ας μ’ επισκεφτεί και να μου αφήσει και σχόλιο. Αυτός λέει ότι θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου. Εμένα δεν με απασχολεί κάτι τέτοιο. Και blog έχω να γράφω τα δικά μου και σε διάφορες άλλες (in real life) πολιτικές δραστηριότητες συμμετέχω.

Το πρόβλημά μου δεν είναι ότι δεν μπορώ να επικοινωνήσω με την εξουσία. Το πρόβλημα μου είναι ότι η εξουσία δεν εφαρμόζει αυτά που θέλω εγώ και που ξέρει ποια είναι.

Ανακεφαλαίωση: Δεν θέλω blog πολιτικών και κομμάτων. Θέλω καλά οργανωμένα sites που να μου δίνουν ότι πληροφορία ψάχνω. Θέσεις, προγράμματα, δηλώσεις, συνεντεύξεις κλπ. Κι αν θέλω να επικοινωνήσω μαζί τους, ένα mail φτάνει. Αρκεί να το διαβάζουν. Έστω και οι σύμβουλοι. Ούτε να μου απαντήσουν θέλω, αν δεν είναι αναγκαίο.

22/09/2007 Blog, Πολιτική, Τεχνολογία, Σκέψεις, Internet
3 to “Πολιτικά (επίσημα) blogs”
  1. Canis says...

    σωστός ο παίκτης!

  2. Χρηστος Κουτρος says...

    Καλα τα λες. Τωρα με τις εκλογες κιολας το ειχαν παραξηλωσει. Αμφιβαλλω αν θα συνεχισουν να τα λειτουργουν.

  3. Γιώργης Χολιαστός says...

    TO ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ
    Ένας πλούσιος είχε στη δούλεψή του έναν υπηρέτη.
    Αυτός του γυάλιζέ τα παπούτσια, αυτός του
    έφτιαχνε το φαγητό, τον έπλενε, του ετοίμαζε τις
    διασκεδάσεις του.
    0 ίδιος ο υπηρέτης ζούσε σε μιαν αχυρένια
    παράγκα, σε μια γωνιά του κήπου του πλούσιου
    αφεντικού. Δούλευε από ΤΟ πρωί μέχρι το βράδυ και
    ζούσε μια μίζερη, μιαν άθλια ζωή.
    Και δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε ιδιοτροπία ή
    κακομεταχείριση από το αφεντικό του.
    Μόνο σε ένα πράγμα ήταν απαιτητικός, πράγμα που
    φαίνεται παράξενο για υπηρέτη, όμως έτσι ήταν.
    Και μάλιστα η απαίτηση αυτή ήταν
    αδιαπραγμάτευτη για τον υπηρέτη.
    Αλλά περίεργο είναι και πως TO αφεντικό σεβόταν
    απόλυτα τήν ιδιοτροπία του υπηρέτη του.
    Η ιδιοτροπία αυτή ήταν η εξής: ό υπηρέτης ήθελε
    πάνω στους τοίχους της καλύβας να βλέπει λέξεις η
    φράσεις που να του αρέσουν. Οι φράσεις αυτές
    μπορούσαν να είναι είτε γραμμένες κατευθείαν πάνω
    στους τοίχους, είτε γραμμένες σε χαρτιά που
    κρέμονταν από αυτούς.
    Ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι λέξεις δεν το ήξερε το
    αφεντικό, όμως καλά καλά δεν το ήξερε ούτε και ο
    ίδιος ο υπηρέτης. Μπορούσε δηλαδή αυτός να είναι
    ικανοποιημένος από τις επιγραφές του δωματίου
    του για λίγους μήνες ή για μερικά χρόνια και ξαφνικά
    περισσότερες ή λιγότερες από τις λέξεις αυτές να
    αρχίσουν να μη τον ικανοποιούν πια.
    Αυτή η έλλειψη ικανοποίησης δε δηλωνόταν από τον
    υπηρέτη στον κύριό του, παρά εκδηλωνόταν με
    ανεπαίσθητες αλλαγές στην συμπεριφορά του προς
    τον κύριό του.
    Ας πούμε άφηνε αυτός αγυάλιστη την εσωτερική
    πλευρά ενός παπουτσιού του κυρίου του, ή όταν
    έστρωνε το κρεβάτι του άφηνε ακάλυπτη μια μικρή
    επιφάνεια κάποιας γωνίας.
    Άλλες φορές, υποχωρώντας από το δωμάτιο μετά
    από την ακρόαση πού είχε από το αφεντικό, η
    υπόκλισή του δεν ήτανε ακριβώς εδαφιαία, αλλά
    άφηνε μια μικρή απόσταση μεταξύ κεφαλιού και
    πατώματος.
    To αφεντικό από τη μεριά του έπρεπε να
    παρατηρήσει τις μικροαλλαγές αυτές και να
    σπεύσει να διορθώσει τις επιγραφές.
    Και πραγματικά το αφεντικό παρατηρούσε αμέσως
    τις αλλαγές στη συμπεριφορά του υπηρέτη απέναντί
    του.
    Και δε θα νιαζόνταν και πολύ το αφεντικό αν δεν είχε
    γυαλισμένη κάποια πλευρά του παπουτσιού του ή
    μια ακρούλα του κρεβατιού του ήταν
    άστρωτη, όμως ήξερε καλά πως αυτή η συμπεριφορά
    ήταν η αρχή μιας σειράς διαταραχών στις σχέσεις
    του με τον υπηρέτη, τέτοιας που, αν δεν έπαιρνε μέτρα
    να την ανακόψει έγκαιρα, αυτή θα είχε σαν κατάληξη τη φυγή
    του υπηρέτη από το σπίτι και την εγκατάστασή του
    στην καλύβα του κήπου του γείτονα. Και αυτό με τη
    σειρά του εσήμαινε πως οι υπηρεσίες θα παρέχονταν
    τώρα στο γείτονα, που μάλιστα περίμενε πως και πως
    να συμβεί κάτι τέτοιο, επειδή ο υπηρέτης ήτανε ο μόνος στην περιοχή.
    Γι αυτό και το αφεντικό, μόλις αντιλαμβανόταν την αλλαγή αυτή, έσπευδε αμέσως να βρει λέξεις άλλες, που
    αντικαθιστώντας κάπoιες από εκείνες που μέχρι τώρα κρεμονταν στον τοίχο, θα επανέφεραν στο δρόμο της μέχρις εξαντλήσεως προσφοράς των υπηρεσιών του τον υπηρέτη του. Ήταν μια λεπτή υπόθεση αυτή και απαιτούσε διαρκή προσοχή από το αφεντικό η διάγνωση μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η τέτοια παρατηρητικότητα του αφεντικού ήταν το μόνο προσόν που του έδινε τη δυνατότητα να διατηρεί τον υπηρέτη στη δούλεψή του, μιας και απ’ αυτην εξαρτιόταν η συνέχιση της συνεργασίας εκείνου με αυτόν,
    Και το αφεντικό εργαζόταν με πάθος πραγματικό
    όταν επρόκειτο να αλλάξει τις λέξεις στον τοίχο της
    καλύβας.
    Στην πραγματικότητα ήταν η μόνη φορά στη ζωή
    του που το αφεντικό εργαζόταν, αν μπορεί κανείς να
    ονομάσει εργασία το ψάξιμο για λέξεις.
    Και τότε είναι που δούλευαν και οι φίλοι του
    αφεντικού, εκείνοι που μαζί του έτρωγαν τα φαγητά
    που ο υπηρέτης παρασκεύαζε και ωφελούνταν από
    τις υπηρεσίες που τους προσέφερε.
    Κλείνονταν τότε όλοι αυτοί μέσα σε αίθουσες ειδικά
    διασκευασμένες για το σκοπό αυτό. Και καθένας
    πρότεινε και μια ή δυο διαφορετικές λέξεις ή
    φράσεις.
    Και ήσαν όλοι πολύ προσεκτικοί και έδειχναν μεγάλο
    ενδιαφέρον στη δουλειά τους, επειδή ήξεραν πως
    από αυτήν εξαρτιόταν όλη τους η καλοπέραση,αλλά
    μερικές φορές και η ίδια τόυς η ζώή. Γιατί ο
    υπηρέτης, αν το πράγμα έφτανε ως τη φυγή του από
    το σπίτι όπου μέχρι τότε υπηρετούσε, τότε,πάνω στη
    φούρια του για αλλαγή αφεντικού, μπορούσε και να σκοτώσει το παλιό αφεντικό ή κάποιον από το συνάφι του.
    Αλλά και αυτό να μη συνέβαινε, το αφεντικό και οι φιλοι του δεν μπορούοαν να παραδεχτούν ότι θα έχαναν έναν τόσο αφοσιωμένον υπηρέτη μόνο και μόνο επειδή στάθηκαν ανίκανοι να βρουν μερικές λέξεις, αφού αυτό ήταν όλο κι όλο που ο υπηρέτης ήθελε για να μη φύγει και ποτέ δε διαμαρτύρονταν για την αμοιβή του ή για τις υπερβολικά κουραστικές υπηρεσίες που προσέφερε. Και μέσα στην αίθουσα διασκέψεων ακούγονταν διάφορες κατά καιρούς λέξεις και φράσεις, όπως “αλλαγή”, “μιάσματα”, “αποστασία”, “σκληρός πυρήνας Ευρώπης”, “ανάπτυξις”, “συμμετοχική δημοκρατία”, “σεμνά και ταπεινά”, “πάταξις της διαφθοράς” και ό,τι μπορούσε TO μυαλό του αφεντικού να υποθέσει πως θα ικανοποιούσε τον υπηρέτη του και θα έφερνε τις σχέσεις του με αυτόν στην προηγούμενη κατάσταση. Και τις περισσότερες φορές κάτι έβρισκε το αφεντικό που να ικανοποιεί το ιδιότροπο αυτό γούστο του υπηρέτη του,
    Γιατί στό βάθος ο υπηρέτης δεν ήθελε να αλλάζει αφεντικό, μόνο ήθελε να ικανοποιεί κάποια μέσα του φωνή που του έλεγε πως είναι μια ζηλευτή ιδιαιτερότητα γι αυτόν να είναι ο μόνος υπηρέτης μέσα στο σύνολο των επί γης υπηρετών, που δουλεύει αδιαμαρτύρητα και χωρίς απαιτήσεις για βελτίωση των συνθηκών της εργασίας του και της ζωής του.

    (κάθε μη ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα και πράγματα είναι της φαντασίας σας)
    Γιώργης Χολιαστός

Leave a comment